اینم بچه های تحریریه

بلاخره این سال تمام شد.اگرچه پر بود از ناخوشی ها و سختی ها. پر بود از اتفاقات بسیار بد.حالا با نگاهی امیدوار به آینده آغاز میکنیم و سال آینده را سالی پر از امید میدانیم و.......
دور سفره هفت سین نشستن و چشم به ماهی درون تنگ داشتن،یا زمزمه یا حول بر لب، شوق آغاز دیگر در دل پروراندن،همه و همه تنها بهانه ای است که میتوان با آن بهاری را آغاز کرد که هیچ کس از زمستان اش خبری ندارد. تمام این کارها هم فقط به خاطر این است شاید که سالی بهتر از گذشته داشته باشیم.
ما بسیار بی دفاعیم. دیوار نازک امنیت ما بسیار شکننده تر از آنست که با یک زمزمه در اول هر سال یا نشستن در کنار سفره هفت سین مستحکم شود.مابسیار بیشتر از آنچه که به نظر می رسد آسیب پذیریم.این وضعیت ما روزنامه نگارانی است که بیشتر شبیه یک مشت پرنده مهاجریم.
حالا چه فرق می کند که در کنار سفره هفت سین بنشینیم و هی زل بزنیم به ماهی های قرمز کوچولو.

چقدر خنده دار است که در این روز های آخر سال،جایی که کمترین بهانه ای برای پای کوبی برای فرا رسیدن چیزی مثل بهار وجود ندارد شاهد شادمانی هایی باشیم که به مناسبت آزادی یک قاتل سابق و نماد مظلومیت در امروزباشیم.اینروزها من فکر میکنم که ما هیچ گاه ملتی عمیق نبوده ایم،چرا که حافظه تاریخی مان را سالهاست از دست داده ایم. شاید از همان روزهایی که شاعران ما در روزگاران ماضی رسا ترین منظومه ها را برای جلادترین حاکمان مغول و یا تازی می سرودند گویا اصرار زایدالوصفی برای فراموش کردن تمام جنایت هایی داشتند که خود به چشم دیده بودند. انگار گریزی نیست.همه ما باید از آزادی اکبرگنجی خوشحال شویم.

دلم گرفته
دلم گرفته
به ایوان میروم و
پوست کشیده شب دست می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند..............

باران همیشه بین من و تو تکرار میشود و
تو می گویی که سرد ترین فصل سال دستهای تو بود
جاده از خطوط و تنهایی لبریز و
ما دست در دست هم سفر بودیم
"که افق انتهای چشمهای توست"؟
هنوز هم رد پای تو در خیابان شریعتی باقی ست که می گفتم
"چشمانت شعله های جهنم را از سکه می اندازد"

تو را آفتاب می خوانند

چقدر تولد خوب است. مثل یک نوزاد چشم باز کنی و با حیرت اطرافت را ببینی.اگر در این به دنیا آمدن هم تنها باشی تقریبا یک فاجعه است.اما حالا که من چشم باز کردم و قدم به دنیای blogfa  گذاشتم اندکی جرئت پیدا کردم.اخر می دانید آزاده که خودش حدودا شش ماهی هست که در آن پرسه میزند و به تعبیر من دیگر یک جوری پیر این وب است دستم را گرفت و آورد به اینجا.من هم حالا دیگر حیران نیستم.به لطف او راه رفتن را یاد گرفته ام.