من از مدتها پیش منتظر این اتفاقی که دیروز افتاد بودم. اینکه ناگهان عده ای تفنگ بدست در ابتدا به جان مردم بیفتند و پس از چندی هم به جان مسئولان. اگر تا دیروز این روند به کندی به پیش می رفته از این به بعد یه شدت تند و تندتر می شود. متاسفانه تابو شکسته شده است هر روز باید منتظر اتفاق جدیدی باشیم.

۱
مروز كه از خواب بيدار شدم چرا نمي دانم بي اختيار چشمم به مرغ همسايه افتاد. با آن يال و كوپال و اشكم و دمي كه نداشت. از شما چه پنهان خيلي تعجب كردم. نه نشاني از غاز بودن در آن بود و نه حتي با آن قيافه نحيف و مردني مي توانست اصلا تخم بگذارد چه رسد به دو زرده اش. گفتم اين ايراني بودن ما هم كار دستمان داده. هميشه مجبوريم به ديگران و كارهايشان دقت كنيم و خودمان را از همه چيز مبرا نشان دهيم.كسي نيست به ما بگويد با با خودتان تا گردن در ..... گير كرده ايد.
۲
ديشب نامه رئيس جمهور به جرج بوش منتشر شد. خيلي خوشحال شدم كه رئيس جمهور ما هم آدمي است اهل فضل و با كمالات. حق بدهيد اصلا به قيافه اش نمي خورد. من خوشحال شدم كه بلاخره يكي در اين دنيا پيدا شده تا به اين مرتيكه يانكي بگويد كه يك من ماست چقدر كره مي دهد.
۳
اي كاش مي توانستم
بر شانه هاي خود بنشانم اين خلق بي شمار را
گرد حباب خاك بگردانم
تا با دو چشم خويش ببينند كه خورشيدشان كجاست
تا باورم كنند
اي كاش مي توانستم.
۴
اينروزهاي بسيار ابري را به اميد چه چيزي مي گذرانيم؟ به اميد كدام چراغ روشني در راه؟ من دلم گرفته و بسيار غمگينم.  براي اين روزهاي نفس گير و طاقت فرسا انگار بايد راهي جست روزن نوري حتي گريزگاهي جست.

این روزها اتفاقات چنان با سرعت می آیند و می گذرند که تصور می کنم حتی اگر یک روزنامه ۳۲ صفحه ای داشتم و زمان هم به غایت فراخ بازهم کم بود برای وقایع نگاری اینروزها. ماجرای فوتبال زنان و مشاور احمدی نژاد ، پرونده انرژی هسته ای و ماجرا های جذاب حاشیه ایش،مجادله مراجع و احمدی نژاد و .....
     این همه اتفاق و حضور کم رنگ من در این وبلاگ بی تردید نوعی بی توجهی تلقی می شود.