شعری از غاده السمان( شاعر معاصر عرب)

مباد که به تو اعتماد کنم.
آنگاه که دستانم را فشردی
                                      ترسیدم
                                      مباد که انگشتانم بدزدی
و چون بر دهانم بوسه زدی
                                     دندانهایم را شمردم!
                                      اما دوستت دارم!....

بوی عیدی
بوی توت
بوی کاغذ رنگی
بوی خوب ماهی دودی
وسط سفره نو

با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم

هر ساله هنگامی که زمستان از نفس می افتد بی اختیار به یاد فرهاد می افتم. فرهاد مهراد. یکی از بزرگترین خوانندگان نسل پیش از ما. شاید اینروزها که بوی عید در تمام کوچه ها و خیابا نها پیچیده خیلی از ما به آرامی این ترانه او را زیر لب زمزمه کنیم و شاید هم با رمقی از دست رفته سوت بزنیم و ... هر سال و در روزهای پایانی سال که قراراست سالی نو آغاز شود فرهاد هم می نشنید تنگ سفره هفت سین. اینروزها این ترانه اش را نمی توانم فراموش کنم.........

چند شعر از محمد هاشم اکبریانی

۱
با هر چه بسازم 
با هر بلایی کنار بیایم
با این صندلی خالی روبه رو چه کنم؟ 
۲
آنقدر لب هايت قشنگ است
كه فقط گرگ
مي تواند چوپان آن باشد
۳
لا به لاي باد پنهان مي شوم
اولين دكمه پيراهنت را باز مي كني
خودت را باد مي زني
باد كه كارش تمام شد مي رود

حالا براي پيدا كردن من
تنت را خوب بگرد....

صدای پای هیچ مسافری در من نیست
نه منتظر آمدن قطاری هستم
نه بوی تازگی هر ساله عید
من تمام درختان این شهرم
                                 وقتی که در غبار می میرند
با اینهمه خالی از توام
و احساس می کنم
چقدر بوی مردگان را گرفته ام
نه
اصلا درست نیست
تو فراموشم نکرده ای
فقط  اینروزها کمی بیشتر 
                           تنها شده ام.

شعری از کریم رجب زاده

روزی
سر از تابوت بر میدارم
و برای شما که مهربان نبودید
دستی تکان می دهم
و بیتی ساده از مهربانی می خوانم

سفر که گریه ندارد!
شبی بر میگردم
و خواب یکایک شما را
                           پر از ترانه می کنم            

از رسول یونان به خاطر خواندنی تر کردن اشعار ناظم حکمت متشکرم

آن ها دشمنان امیدند محبوب من!
دشمنان آب جاری
دشمنان درخت در فصل میوه
دشمنان زندگی پر جنب و جوش
چرا که مرگ
         به پیشانی آنها مهر زده
         - دندان های پوسیده و لثه هایشان ریخته است-
پیش از آنکه بتوانند
یکبار دیگر به عقب برگردند
                               از پا افتاده می میرند

و بی تردید محبوب من!
آزادی
در جامه ای برازنده
با مشک آبش
با آسودگی می گردد
                      در این سرزمین زیبا............

يك شعر از ياسين نمكچيان

صداي تو
زيبا ترين صداي پرندگان دنياست
و در چشم هاي تو
موج هايي كه دريا را
در چشم هاي من مي تاباند
هم از اينگونه است كه گاه گاهي مي خواهم
دست هايم را
در موهاي تو قلاب كنم
هم از اينگونه است كه مي خواهم
دلتنگي ابرهاي اين سرزمين را
بر شانه هاي تو سر بگذارم
اما اينها
وارونه اتفاق مي افتند
كه من بي تو
سرنوشت شومي را ورق مي زنم
و در لنگرود
زيبايي هايي را مي نويسم
كه اصلا زيبا نيستند

این شعر هنوز عنوان ندارد. اما بعد از پنج سال شاید اندکی امیدوار کننده باشد. نه. انگار هنوز زنده ام و نمرده ام.

اگر تو نباشی
آنروزها جهنمی است که می سوزاندم
تنها حضور توست
که گاه در من زاه می رود و
آسمان را آبی تر می کند
هیچ چیز لنگرود آنروز ها قشنگ نبود
                                                  که تو زیبایش کردی