نمی توانم این روزهایم را با این شعرها شروع نکنم.

می توانم تو را پهن کنم بر شن های ساحل و
                                               آب کوبه های پیاپی
می توانم تصویرت کنم
به هیات وطنی در تاراج
یا به شکل بمب های شیمیایی
که دوست نداشته ام هرگز
می توانم سرت داد بکشم
و مانند دیوانه های بسیار دیوانه
از خانه بیرونت بیاندازم
همه این ها را می توانم اگر که بخواهم
فقط نمی دانم
به ته سیگار ها
پنجره ناگشوده این روزها
و شیرین و فرهاد قالی چه پاسخی بدهم