از قضا امروز روز خبرنگار است.روز ی که به یاد همه می آید تا به یک مشت آدم سرگشته مبارک باد بگویند و از فردا همه فراموش کنند که این جماعت چگونه و با چه مصائبی دست به گریبانند. جماعتی که از قرار ادعای روشنفکر بودن دارند و خودشان می دانند که نیستند.واقعا خبرنگاران کیستند؟ اگر بگویم که این جماعت به مانند بسیاری دیگر از مردم هر روزه فارغ از تمام مسائل روشنفکر مآبانه در پی نانی اند تا به کف آرند و به حسرت بخورند چندان بیراه نگفته ایم.اما چه شد که دغدغه آنان امروزه از آزادی خواهی و روشنگری مردم به یافتن نان معاش بدل شده و عده ای که همیشه منادی آزادی بودند هم اکنون در پی لقمه نانی بی دردسر هستند؟ کجا رفت آنان شور و حرارت و نوشته های متحورانه؟ هنگامی که به تاریخ نه چندان دیر پای روزنامه نگاری در ایران نظری می کنیم با سنگدلی می توانیم از خود بپرسیم که آیا روزگار بزرگان سرآمده؟ نسل ما که مثلا نام روزنامه نگار و خبرنگار را اتفاقا یدک می کشیم آیا می تواند همانند عباس مسعودی ها و مسعود بهنود ها پرورش دهد؟ دوستان بگذارید با بغضی در گلو این حقیقت را بپذیریم که ما نتوانسته ایم. نسل ما بسیار بی انگیزه تر از آنست که در روزی مانند خبرنگار به پایکوبی برآید و از این پیشه به خود ببالد.ما انگار نتوانستیم فریاد بلند جامعه را رسا کنیم و به همگان بباورانیم که زنده ایم.شاید امروز باید به جای شادمانی در خود فرو بشکنیم و از اهمال خود هزاران بار شرمسار شویم.